Saturday, August 5, 2017
Friday, August 4, 2017
Thursday, August 3, 2017
Wednesday, August 2, 2017
නෑ ඉතිං...
මේ කතාව ඉතිං ලොකු කතාවක් නෙවෙයි, ඒත් ටිකක් වෙනස් කතාවක්.
මගෙ එක ව්‍යාපාරික මිත්‍රයෙක් ඉන්නවා මහත, හුඟක් මහත නිසාම අද දවසට සාමාන්‍ය, එක එක ලෙඩ එහෙමත් ඉතිං එයාට තියෙනවා. එයා ඒවා ගණන් ගන්නෙ නැහැ, සතුටින් සැනසීමෙන් ඉන්නවා.
'' මිනිහා මට කරදර කරනවා ටෙනිස් ගහන්න එන්න ලු...ජෝගින් යන්න එන්න ලු...''
මිත්‍රයා ඔය කියන්නෙ ඔහුගෙ වෙන ව්‍යාපාරික මිත්‍රයෙක් ගැන.
''ඉතිං හොඳයිනෙ යන්නකො කම්මැලි නැතුව...''
මම කියනවා.
''බැහැ අනේ! මේ වැඩත් එක්ක...කාටද ඕවාට වෙලා තියෙන්නෙ...''
එහෙම කියද්දී ඒ මුහුණෙ තියෙන්නෙ හීනි කපටි හිනාවක්, එයා එයාටම හොර කරගන්නවා, කම්මැලි කමට.
''මම දැන් වදේ නිසාම මිනිහා මගාරිනවා...''
දවසක් ඔහු එහෙම කිව්වා.
''මිනිහා උදෙන්ම දුවන්න යනවා...සමහර දවස්වලට හැන්දෑවෙ ජෝගින් යනවා දකිනවා...මිනිහා හොඳ ටෙනිස් ක්‍රීඩකයෙක්...වැඩි කාලයක් ග්‍රවුන්ඩ් එකේ...බිස්නසුත් කරනවා...''
වෙලාවකට ඔහු එහෙමත් කියනවා.
''ඩොක්ටර්ස්ලාත් කියනවා මට ටිකක් ඇවිදින්න කියලා...ඒ වුණාට කෝ ඉතිං වෙලාවක්...අනෙක මම කල්පනා කෙරුවෙ අපේ තාත්තලා දිව්වෙ නැහැ, ජෝගින් ගියෙ නැහැ, ටෙනිස් ගැහුවෙත් නැහැ...ඔය හොඳට හිටියෙ...''
ඔහු එහෙම කියද්දී නං පොඩි නෝක්කාඩු ගතියක් මුහුණට එනවා.
''ඉතිං ඔයා අර යාළුවත් එක්ක එකතුවෙලා ටිකක් ඇවිදින්න යන්න...ටෙනිස් ඕන නැහැ කියමුකො...''
''අපෝ කෝ ඕවට වෙලාවක්...මේ දැනුත් වැඩ ගොඩක ඉන්නෙ...මිනිහට නං මොකද ඉතිං!''
ඔහු, මිනිහට නං මොකද ඉතිං! කියනකොට අන්න අර නෝක්කාඩු ගතිය ආයෙ එනවා.
ඔහොම දවස් ඉතිං දිගටම වගෙ තිබුණා.
''මාර වැඩේනෙ...දන්නවද?''
දවසක් ඔහු හිටි හැටියෙ අලුත් සුභ ආරංචියක් අරගෙන ඇවිත් වගෙ කියන්න ගත්තා.
''මොකද්ද? අද නිකං ලොකු සතුටකින් වගෙ''
''මොන සතුටක් ද?''
එහෙම කිව්වත්, ඔහුගෙ හිතේ සතුට දොරෙ ගලනවා වගෙ.
''මගෙ අර යාළුවා...''
''ආ! මම හිතුවා..එයා කොහොමහරි ඔයාව පොළඹවාගෙන දැන් ඇවිදින්න යනවා වගෙ, නියමයි...අන්න එහෙමනෙ ඉන්න ඕනෙ, වැඩ වැඩ කියල ඉඳලා හරියන්නෙ නැහැ! ඇඟට ව්‍යායාම ඕනෙ''
''නැහැ අනේ!''
දැන් ඔහුගෙ හඬ ටිකක් බැරෑරුම්.
''එයා හාර්ට් ඇටෑක් එකක් ඇවිත් පෙරේදා හදිසියේම නැති වුණානෙ...මාර වැඩේ!''
බැරෑරුම් ගතියක් ඔහුගෙ මුහුණට ඇවිත් ඇවිත් යන අතරෙ හීනි ප්‍රබෝධයකුත් ඒ අස්සෙන් එන්න ගන්නවා. මාර වැඩේ! කියද්දී ඒ ප්‍රබෝධය වහගන්නම බැරි වුණා.
මාර වැඩේ!
මොන අර්ථයෙන්ම ද මන්දා! මටත් කියැවුණා.
අපි අතර පොඩි නිහැඬියාවක්.
''ව්‍යායාම කරල වැඩක් නැහැ කියලා ඔයාට දැන් හිතෙනවා නේද? නොකරපු එක හොඳයි කියලා වගෙ එකක්...''
''නැහැ ඉතිං...''
ඔහු කැඩිච්ච උත්තරයක් දුන්නා.
''ඔව් ඉතිං...'' වගෙ හඬකුත් ඒ අස්සෙ තිබුණා.
අර හැංගිච්ච ප්‍රබෝධය නං දැන් ඒ මුහුණ පුරා!
CHAPA
August 3, 2017
Tuesday, August 1, 2017
දැන් කවුද එතකොට...
පහු ගිය දවසක, උදේ පාන්දර ම මම, අපේ ගෙදර පිටිපස්සෙ දොර ඇරගෙන එළියට ගියා.
එතකොට ම, යම් දෙයක්ගෙ මගෙ ඔළුවෙ පැටළෙනවා වගෙ දැනුණා. බැලින් නං මකුළු දැළක්. දොර උළුවස්ස ළඟින් පටන් අරගෙන, ළඟ ගහක අත්තකට වියලා. මට පේනවා දැන් දැළ කැඩිලා, ඒ පුංචි මකුළුවා කැඩිච්ච වියමනේ කෑල්ලක එල්ලීලා පැද්දෙනවා.
''මේ මොකෙද්ද මේ?උදේ පාන්දරම'' කියලා ඌ තරහෙන් පුපුරනවා ඇති.
''ඉතිං මොකද මෙතන දැළක් විව්වෙ? අපි යන එන තැන, ඔයා පිස්සෙක් ද?'' එයා මට මොකක් හරි කියන මට්ටමක හිටියා නං, මම දෙන්නෙ අන්න ඒ වගෙ උත්තරයක්.
ඊට පහු වෙනිදාත් ඒ වැඩේ ඒ විදිහටම වුණා.
ඊටත් පහු වැනිදා, ආයෙත්.
''අය්යෝ!'' මම ඇත්තටම පසු තැවෙනවා, එක්කො, මාව අල්ලන්න පුළුවන් විදිහෙ දැළක් වියන්න ඕනෙ, එක්කො මගෙන් පාඩමක් ඉගෙන ගන්න ඕනෙ මෝඩ මකුළුවෝ! මම හිතනවා.
ඒත් ඉතිං මේ එකම මකුළුවෙක් ද? වෙන වෙන අය වෙන්න ඇති. මට එහෙමත් හිතෙනවා.
තවත් දවසක් දෙකක් ගියා!
මම දැන් උදේට කෝකටත් පරිස්සම් වෙනවා, එතැනින් ඔලුව පාත් කරගෙන යනවා. එක අතකට, මකුළුවා ට මොළයක් නැහැනෙ, ඌට පුළුවන් ද පාඩම් ඉගෙන ගන්න, සහජාසයට වැඩ කරනවා මිසක්. අපිට පුළුවන් මිනිස්සු විදිහට මොළේ පාවිච්චි කරලා වැඩ කරන්න!
ඔහොම හිතුවට එක දිගට ඔය සිද්ධිය ඔළුවෙ නැහැනෙ. තවත් දවස් දෙකකට විතර පස්සෙ, පුරුද්දට වගෙ එතැනින් ඔළුව නවාගෙන යන ගමන්, ඔන්න විශ්ෂයෙන් මතක් වෙලා දැළ දිහා බැලුවා. දැළ එතැන නැහැ, ඊට ටිකක් එහායින් ඒ විදිහටම දැළ වියලා, එක මුල්ලකට වෙලා ඌ බලාගෙන ඉන්නවා.
චිහ්! අපරාදෙ මම මෙතැනින් ඔළුව නවාගෙන යන්නෙ?
දැන් කවුද එතකොට පාඩම් ඉගෙන ගන්නෙ නැත්තෙ? ඌ කතා කරන්න පුළුවන් මට්ටමක ඉන්නවා නං අනිවාර්යයෙන් ම මගෙන් අහනවා!
සහජාසය!?
CHAPA
2017 අගෝස්තු 2
Subscribe to:
Posts (Atom)